(Wix-Logo) Create a site!
100s of templates
No coding needed
Start now >>
Featured Posts
Foto's
Recent Posts
Search By Tags
Follow Us
Goe op onze Mello gekregen!

Barsten temmen in Valle dell' Orco

 

Where to start? September 2013: Team Magnesia, bestaande uit Sem, Omar, Ward en Pieter trekt op aanraden van enkele inspirerende figuren ( o.a. Sean Villanueva, Siebe Vanhee) naar het Italiaanse Valle dell' Orco ten noorden van Turijn, net over de Franse grens. Het gerucht gaat dat er nergens in Europa zoveel en zo’n ‘cleane’ barsten te vinden zijn op compacte graniet. De koosnaam ‘little Yosemite of Europe’ rolt zelfs over de tongen. Benieuwd of onze verwachtingen vervuld zullen worden en of de verhalen waar zijn, komen we 5 september aan in de vallei met een auto propvol klim-, kampeermateriaal en vooral een viervoud aan extreme motivatie om te klimmen! De vallei bevindt zich aan een van de ingangen van het natuurreservaat ‘Gran Paradiso’ en biedt dus een prachtig zicht van loofbossen en uitgestrekte massieve granieten wanden.

 

Na het installeren van ons kamp, wagen we ons aan de ‘Fessura Kosterlitz’, een boulder van ongeveer 6 meter hoog die doormidden gekliefd is door een prachtige barst. Het schijnt een ‘test-piece’ te zijn voor zij die willen barstklimmen. Hoewel ze maar 6B gequoteerd is valt de techniek van het jammen (klemmen van handen in barsten) ons toch vrij lastig en geraakt slechts één van ons er die dag door. Al heel snel wordt het ons duidelijk dat jammen belachelijk veel pijn doet als je geen tape op uw handen doet. De eerste rol tape wordt opgeofferd aan een paar goede ‘crack gloves’(handschoenen van tape om uw huid te beschermen), die een enorm verschil maken! De eerste klimervaring hier was een klets op de kaak, maar met een onbeschadigd enthousiasme zoeken we de warmte van onze slaapzakken op.

 

De volgende dag wennen we aan de rots, de klimstijl, het niveau en het afzekeren (de manier van beveiligen) in een multi-pitch (lange route) van 8 lengtes. Twee mooie lengtes op supergraniet en perfect af te zekeren op friends (klemmen die in barsten worden gestoken) en klemblokken, gevolgd door twee lengtes plaat en dan drie lengtes in een hele brede zijwaarts leunende barst. De Duitse klimmers die ons deze route aanraadden waarschuwden dat ‘you have to climb into the mountain!’. Effectief, het klimmen was een combinatie van plaatklimmen, off-width klimmen (hele brede, lastige barsten) en … speleologie. Het was vaak nodig om door gaten te kruipen die zo smal waren dat je zelfs uw helm moest afnemen om er door te kruipen. Achteraf gezien waren we het erover eens dat dit de lelijktste mutli-pitch was die ieder van ons al had gedaan. Aangezien het hier 's nachts erg fris wordt, kruipen we niet te laat in onze tent waar we een welverdiende pint drinken.

 

Dag drie in Valle dell' Orco bestaat uit het uitgebreid voedsel inslaan voor de rest van de trip (de winkel ligt meer dan 30 km van de vallei!) en het verder gewoon worden van het ‘jammen’ in sportklimroutes. We klimmen ‘Incastromania’6a+, een zalige slingerende barst, en de eerste lengte van ‘legoland’ 6b+, een dunne vingerbarst die op hele kleine stukken af te zekeren is. De tweede lengte van ‘Legoland’ is een volledig overhangende barst met een zware uitklim die in de topo 7b/+ wordt gewaardeerd. We geraken er niet door, maar zijn wel vastberaden om er onze tanden in vast te bijten (of handen in vast te klemmen beter gezegd)! Na een ijskoude hygiënische duik in de rivier koken we onze spaghetti onder een met sterren bezaaide hemel, waarna we onze lekker warme tentcompartimenten in kruipen.

 

Met regen in het vooruitzicht besluiten we de volgende dag te gaan sportklimmen op hoge boulders vlakbij de camping om eventuele nattigheid snel te kunnen ontvluchten. We klimmen een 6C+ barst die begint in een licht overhangend stuk met lastige afgeronde grepen, om daarna over te gaan in een dunne vingerbarst die dan een bredere verticale barst wordt. Het jammen begint steeds beter te gaan en deze boulder wordt dan ook helemaal platgelegd! Onze volgende missie voor de dag is een steil overhangende off-width met lange uitklim die 7a+ wordt gequoteerd. Het kost ons vele pogingen met ‘dubbele fistjams’ en ‘footjams’ boven het hoofd. Uiteindelijk is Omar de enige die voldoende houvast kan krijgen, en slaagt er dan ook in (met enkele vallen en een hoop geschreeuw) om het monster te temmen . Alweer een project om vrij te klimmen en dus weeral een reden om naar deze superklimspot terug te komen! Later op de dag leggen we de ‘Fessura Kosterlitz’ 6B+ nog twee maal plat, met een gevoel van ongeloof dat dit beestje ons enkele dagen geleden nog zo veel moeite kostte! We vernemen van een vriendelijk Duits koppel dat het weer in de vallei nog een zonnige dag in petto heeft en daarna steeds slechter zal worden.

 

De laatste zonnige dag gebruiken we om nog stevige strijd te leveren in de tweede lengte van ‘Legoland’. ‘A l’attaque!!!’. Na veel vloeken, vallen en een uitgebroken BD n°5 (bepaald type friend/cam) die in Omar’s muil terecht kwam slaagt Omar er in alle passen uit te werken en de verwachtingen voor de volgende trip op scherp te stellen, want dezelfde dag nog rijden we door naar Val di Mello. Orco bleek inderdaad een superbestemming voor traditioneel klimmen met fantastische barsten in een waanzinnige omgeving! We verlaten dit paradijs echter om onze queeste naar grote wanden en goede weersvooruitzichten voort te zetten.

 

 

Eerste bigwall-poging in Val di Mello

 

Val di Mello kennen vele klimmers van de ‘Melloblocco’ een boulderevent dat jaarlijks ‘s werelds beste klimmers lokt en een wereldwijde reputatie geniet. Diezelfde vallei is echter ook bekend om z’n enorme granieten wanden, enorm aanbod sportklimroutes, alpine routes, en wat al niet meer?

 

Wanneer we aankomen op de sjofele en gezellige klimmerscamping is het nacht. Maar ’s morgens worden we wakker in een panorama dat echt alle verbeelding te boven gaat! Het eerste zicht als we onze slaapdronken gezichten buiten steken zijn enorm indrukwekkende rotsen overgoten in de ochtendzon. Fantastisch! Het vooruitzicht van granieten monsterwanden van meer dan 700 meter brengt meteen het schuim op onze lippen! Dit is waar we al maanden naartoe leven, waarvoor we nachtelijke trainingssessies gehouden hebben in Klimzaal Magnesia en waar we in onze dagelijke bezigheden zo’n 20 keer per dag over wegdromen. Nu zijn we hier, vlakbij, en de spanning en motivatie wordt ons bijna teveel. Het vooruitzicht over enkele dagen al aan de wand te kunnen hangen heeft een effect dat we best beschrijven als ‘spuitwater in onze aderen’!

 

Maar voor het zover is moeten we een topo zien te bemachtigen, aangezien we niet hadden gepland hier terecht te komen hadden we dit nog niet op voorhand kunnen doen. De lokale klimshop meld ons dat de topo’s allemaal uitverkocht zijn en dat er pas volgend jaar nieuwe binnenkomen… Shit. Zonder topo kunnen we hier weinig beginnen. Het Duitse koppel dat ons in Valle dell' Orco aanraadde om hier naartoe te komen sprak echter van een lokale klimlegende die in ‘Bar Monica’ zou verblijven. Wij dus naar Bar Monica om een absurd lekkere chocomelk naar binnen te lepelen in afwachting van de beruchte Simone die nog in zijn bed blijkt te liggen. Een half uur later komt Simone naar ons tafeltje in het gezelschap van een jonge Italiaan die als tolk instaat wanneer nodig. We leggen Simone en zijn maat uit wat we van plan zijn, wat voor route we zoeken en vragen hem om suggesties. Hij raadt ons drie routes aan die zich allemaal op de Qualido wand bevinden. (deze indrukwekkende wand is ook te zien in een filmpje van ‘The North Face’: http://www.youtube.com/watch?v=5MRjxw3xjV0) . Alle belangrijke details zitten vers in zijn geheugen, wat niet raar is aangezien hij deze routes heeft geopend. We kiezen uiteindelijk voor ‘Magic Line’, een route van zestien lengtes, 710 meter klimmen in totaal. OW YEAH! De rest van de regenachtige dag besteden we aan het sorteren en inpakken van klimmateriaal, slaapspullen, eten, koekjes, kleren,…

 

We beginnen onze aanval de volgende dag relatief laat, omdat de wand volgens Simone in de voormiddag toch nog vochtig zou zijn. Wat een wandeling van een uur en twintig minuten had moeten zijn, heeft vier uur geduurd. Het pad liep steil de berg op, wat met kolossale zakken van zo’n goeie dertig kilo echt een titanenkarwei is! Afgemat en met half ontwrichte schouders komen we aan de wand aan. We merken onmiddellijk dat we weinig beschutting zullen hebben voor de ijskoude noordenwind die door de vallei raast. Omar en Ward nemen moedig de taak van ‘hauling slaves’ op zich ( vrij vertaald: takeltrutten), want uiteraard moet al ons zorgvuldig gesorteerde materiaal mee de wand op! Sem en mezelf leggen zich toe op het vrij klimmen van alle lengtes. De rots is van superkwaliteit en heeft enorm veel grip. Het klimmen loopt over een grote, vlakke plaat waar we niks kunnen steken om ons te beveiligen. Er zijn wel haken, maar hiermee zijn ze zuinig geweest. De runouts (afstanden tussen haken) zijn standaard 5 tot 7 meter en vaak zelfs meer. Redelijk geëngageerd dus, zeker op een plaat waar je nooit echt iets vast hebt, maar moet vertrouwen op de wrijving van je rubberen zool op vlakke, steile graniet. Met een ei in onze broek klimmen we een paar lengtes die werkelijk zalig zijn! Heel technisch en met veel varatie in de bewegingen.

 

Het takelen daarentegen verloopt lastig, omdat de zakken nogal veel blijven hangen achter allerlei uitstekende rotsen. Bovendien is het fysiek echt slavenarbeid, de zakken hebben veel wrijving op de wand wat de last extra zwaar maakt. Net voor het donker is bereiken we een goeie plek om ons portaledge-kamp op te stellen (hangende tentjes die aan de rotswand bevestigd worden en overnachten op de muur mogelijk maken). Onze standplaats van 2 haken breiden we uit met nog 4 friends die supervast zitten. Het takelen gebeurt ondertussen in de pikkedonker met behulp van onze hoofdlampen. Groot drama wanneer onze zakken maar weer eens vastzitten! We zijn op dit moment al 4 uur aan het sleuren met zakken en minstens evenlang aan het klimmen, onze laatste slok water en hap voedsel is al veel te lang geleden. We zijn uitgeput, dorstig, hongerig, verkleumd door de genadeloze noordenwind en beginnen ons af te vragen wat we hier eigenlijk zo leuk aan vinden…

 

Eindelijk arriveren onze zakken, er waren enkele ruige oerkreten uit de longen van, de anders uiterst beheerste, Ward nodig om de zakken hoger te krijgen. Ward en Omar installeren de eerste portaledge terwijl in de verte een knallend onweer raast dat alle spanningen verhoogt. Wanneer Pieter en Sem hun portaledge willen installeren blijkt deze verschrikkelijk in de knoop te zijn geraakt. ‘Maar aléé, hoe kan da nu?’; ‘Die was godverdoeme keiproper opgevouwd!’; ‘kust nu godverdomme allemaal mn kloten! Ik haat deze foking kutzooi!’; ‘ALEEIIIII GAST!’ ‘*******’;… Frustratie alom, maar goed karma blijkt uiteindelijk in ons voordeel. Na een handige-harry actie kunnen we (vermoedelijk zo'n 3 uur na het bereiken van onze relais) in ons beschutte nestje tegen de wand kruipen. Tijdens ons geklooi hebben Ward en Omar al een vriesdroog maaltijd klaargemaakt die met enorm veel genot wordt binnengewerkt. Met een buik vol warm voedsel, kruipen we uiteindelijk in onze slaapzak en met het zicht op een rijke sterrenhemel komen we tot besef dat dit voor geen geld in de wereld te betalen is. Met uw beste maten uw eigen fysieke en mentale grenzen verkennen en daarbij, honderd meter boven de grond, in een hangende tent op de wand overnachten is een ervaring die in woorden maar moeilijk te vatten is. Het gevoel dat je leeft neemt je volledig in beslag en scherpt al je zintuigen aan. Je hebt het gevoel een wild dier te zijn dat volledig intuïtief handelt. Hoewel het het resultaat van vele jaren oefening lijkt klimmen iets te zijn dat op die moment instinctief gebeurt. Net wanneer ik al deze gevoelens een plek in mijn hoofd tracht te geven doet Sem een van zijn strafste stoten. Al de hele dag bereidt hij ons voor op zijn ‘speciale verassing’ en nu tovert hij uit zijn zak twee posters van Sasha DiGiulian! Urenlang sorteerden we materiaal en bediscussieerden we ieder stuk materiaal en meneer smokkelt stiekem vrouwelijk schoon mee! Maar we zijn hem er erg dankbaar voor, want met deze blonde schone die onze portaledge decoreert vallen we zeer snel in een verdiende slaap.

 

Wakker worden in een portaledge is zo mogelijk nog aangenamer dan erin in slaap vallen. Met de zon op onze tentjes beginnen we langzaam aan het ontbijt en daarna met het afbreken van ons kamp, inladen van de zakken en aantrekken van de klimschoenen om er opnieuw in te vliegen! Een eerste lengte met weinig haken die traverseert over een vlakke plaat met lange runouts die een stevige pendulum zouden garanderen als je viel. Extra spanning komt er nog bij wanneer de noordenwind, die nog steeds van de partij is, kleine hagelbolletjes meebrengt die de weinige grepen glad maken! Avontuur alom! De verdeling klimmers/takelaars hebben hetzelfde gelaten als dag 1, maar na nog 1 mentaal zware lengte neemt de rots een hap uit ons touw wanneer we onze zakken laten zakken langs de traversée. Aangezien de takelaars via ditzelfde touw ook moeten stijgen en omdat het takelen op een touw van 60m erg lastig blijkt; en omdat we bang zijn dat het touw mogelijk opnieuw beschadigd raakt besluiten we te rappellen. Aangezien het al vrij laat is kiezen we ervoor om te bivakkeren in ‘Hotel Qualido’, een mensgemaakte grot vlakbij de voet van de wand. Bij een warme maaltijd en een houtvuur laten we alle indrukken van de voorbije twee dagen op ons inwerken en genieten we ten volle van de adembenemende omgeving in het avondlicht. Een prachtig schouwspel! We lachen alle frustraties van ons af door te besluiten dat we een goeie ‘dreun op onze muil’ hebben gekregen. Hoewel het geen bijzonder succesvolle ervaring lijkt vind ik persoonlijk dat het dat eigenlijk wel is. We hebben de mooie kant van het bigwall klimmen gezien maar zeker ook de minder toffe kant en hebben veel belangrijke lessen geleerd die ons ver vooruit zullen helpen. Als je deze (extreme) discipline van het klimmen op eigen houtje leert hoort een gefaalde poging bij het leerproces en daarom zijn we er dus allerminst rouwig om. Na de afdaling met onze nog steeds loodzware zakken komen we terug aan bij de klimmerscamping. De volgende twee dagen zijn tevens de laatste van onze trip en die gebruiken we om de wereldberoemde boulders uit de vallei te verkennen. Aangezien de graniet enorm ruw is klimmen we al het vel van onze vingers! De laatste dag hebben we op een lokale boulderwedstrijd nog elks een paar gratis klimschoenen gescoord, waarvoor dank aan Wildclimb! (ter informatie: dit was niet door onze prestatie op de wedstrijd aangezien we zelfs niet deelnamen, maar waarschijnlijk door onze lieflijke ongeschoren tronies!)

 

Bedankt om te lezen

 

Pieter

 

Many thanks to: K2, Klimzaal Magnesia, Bart, Jan, Simone Pedefferi en zijn maat, Vriendelijk Duits koppel, Mattia en Christiano van Wildclimb, Bar monica, bar Kundaluna, oude Italiaanse klimmer die zijn fles wijn deelde, alle andere vriendelijke types

Tags:

Logo magnesia-01.png

(Wix Logo)
This site was created using
Create your own for FREE >>